Karanlık Yanında Sana Ait

Bir öğretmen ders anlatırken ‘’ben bu konuları anlatmayı sevmiyorum, o yüzden anlatmayacağım’’ diyebilir mi?

Bir ses sanatçısı konserinde ‘’ben bu şarkının nakarat kısmını sevmiyorum o yüzden söylemeyeceğim’’ diyebilir mi?

Bir şef sipariş geldiğinde ‘’ben bu yemeği pişirmeyi sevmiyorum o yüzden pişirmeyeceğim’’ diyebilir mi?

İnsan için de böyle…

Kendimizin sadece ‘’sevdiğimiz’’ yanlarına odaklanırsak, bütünü gözden kaçırmış oluruz.

Aydınlık bir ‘’ben’’ olduğu gibi, ‘’karanlık’’ bir ben de var…

Farkında bir yaşam için, aydınlık yanlarımız kadar bu karanlık yanları da kendimize anlatmak, söylemek ve onları yeri geldiğinde pişirmek gerek…

Hedefime kilitlendim. Odağım sadece hedefimde. Konsantrasyonum tam. Beni hiç kimse bu yoldan alıkoyamaz.

Hızlı bir başlangıç yaptım. Bu iş ya olacak ya olacak. Başka bir ihtimali konuşmaya bile gerek yok.

Biraz yavaşladı süreç. Ama olsun durmak yok. Neden yola çıktığımı hatırlamak zorundayım.

Pek de istediğim gibi gelişmemeye başladı durumlar. Sorun yok, ben başarabilirim.

Zorlanmaya başladım. Üzerimdeki baskı ve stres giderek artıyor.

Odaklanamıyorum, duygusal tetiklenmeleri yönetememeye başladım.

Korku, öfke ve sabırsızlık bana bu yola niye çıktığımı unutturdu.

İsyan ediyorum… Kilitlendim…

Tamam, baştan başlıyoruz. Henüz hiçbir şeyin sonu gelmiş değil.

Amacımı hatırlamak zorundayım!

Amacım ne? Tatmin…

Beni en çok tatmin eden şey ne? Vicdanımın rahat olması…

Vicdanım en çok ne zaman rahat ediyor?

Elimden gelenin en iyisini ortaya koyduğum zaman…

Bu tutum yoldaki kilitlerin hepsini açabilir mi bilmem, en azından elimden gelenin en iyisini ortaya koyduğumda açılacaklarla yoluma her zaman devam edebilirim…

Dr. İzzet Memi

Dünyalite

Paylaştıkça çoğalır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

DUNYALITE