Bilmece Hayatlar

İnanıyorum söylediğini candan söylediğine,

Ama bugünkü karar yarın bozulur çoğu kez.

Hafızanın kulu olmaz kararımız,

Çabuk doğduğu için büyümeden ölür,

Nasıl ki ham meyve dalında durur da,

Oldu mu kendiliğinden düşüverir yere.

Kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak,

En çabuk unuttuğumuz şeydir, ne yapsak.

Tutku bitti mi, istem de biter gider,

Ateşli sevinçler de kederler de,

Yeminleri yakarlar kendileriyle birlikte.

Sevincin en coştuğu yerde dert en çok yerinir,

Bir dokunmada dert sevince döner, sevinç dertlenir.

Madem bu dünya bile yok olacak bir gün,

Sevginin bitmesine insan neden üzülsün?

Sevgi mi kaderi kovalar, kader mi sevgiyi?

Kimseler çözemedi bu bilmeceyi.

Düşen büyük adamı en sevdiği unutur,

Yükselen züğürde düşmanları dost olur.

Sevgi talihin peşindedir diyecek insan,

Bunca dost görünce büyüklere kul kurban!

Başı darda olan dayanak aramaya görsün,

Sözde dostları düşman kesilir bütün.

Ama ilk düşünceme döneyim yine,

İsteklerimiz öyle çoktur ki kendimizle,

Bütün kurduklarımız yıkılır gider.

Düşünceler bizim, olaylar bizim değiller…

Biliyorum ama uygulayamıyorum…

Dr. İzzet Memi

Dünyalite

Paylaştıkça çoğalır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

DUNYALITE