Var mısın ki?

Gidenimiz çok kalanımız yok. Herkes gitmenin peşinde. Köylü kente, kentli büyük şehre, büyük şehirli yurt dışına hep hızlıca gitme isteği. Acaba hiç bırakıp ardımızda koyduklarımızı düşünüyor muyuz?

Ah o gitme tutkusu. Alıp başını gitme tam da yaptığımız bu. Tam gaz hem de. Adem ile havva cennet diyarında birlikte olup ayrıldıklarında ne hissettiler çok merak ediyorum. Onlar da gitmek zorunda kaldılar ve cezalandırıldılar, ayrı hayatlarda aynı rüyayı aynı acıyı yaşadılar.

İçimden bir ses diyor nerede kaldı böyle aşklar sevgiler. Tutku yok en başta. Sevgi yok. Saygı yok. Bu yazıyı ahir zamanda değil de 80’lerde kaleme almak isterdim eminim o zaman daha sevgi dolu şeyler yazardım. Ne yazık ki böyle bir ne hakkım var ne de şansım. Sanırım elimizdekilerle ve olağan durumla baş etmem gerekecek. Kafamda dolu bilinmez soru yol beni bir yere bırakacak ancak orası da yok aslında.

Yokluktan yokluğa hiçlikten hiçliğe sürünüp duruyorum. Yaptığım hayat yolculuğu bu. Her hadise hatırlatıyor ‘’sen yoksun sen dediğin şey ne yoksun ki yok!’’ diyerek beni daha da yıkıyor. Ruhum paramparça ellerimde. İnsan seveninin gözünün içine baka baka yalan söyler mi? Hele ki karşı tarafın o kişinin yalanlarına sözde kanıp onu sözde unutması mümkün müdür sayın okuyucu? Sözde unutmak ya da tam unutmak ya da unutmak ya da hiç unutamamak…

Bazen kulağında çalan bir Sezen Aksu şarkısı gözlerini doldurur olur tam gittim yokum artık derken kalbini hatırlatır sana. İçerideki ben derki; buradayım senin düşündüğün beni hatırladığın her yerdeyim nerelere gidiyorsun sen? Yoklar kalbini bir ayrılık acısı yardan memleketten ayrılma acısı yüreğine karargah kurur. Tek bildiğin şey artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağıdır.

Ben ağlarken hep önce sol gözüm ağlar ardından sağ gözümden ya yaş gelir ya gelmez. Ama şimdi sağ gözüm önce aktı bu demek oluyor ki özüm incindi kalbimden geldi yaş sol tarafım günahlarım için ağlarken sağ gözüm kalbim için ağlar benim. Ancak ikisi de eşlik ediyor bazen gözümden düşen düşene. Bir damla bir damla daha sonra bir damla daha.

Bir bakmışsın etraftan sana bakıyorlar toparlan der bir ses ağlamak acizliktir. Ama ben aciz değilim demedim ki! Ben acizim. Yapayalnız bir kulum. Şayet kulluk makamına aitsem sahipsem kabul görürsem. Bildiğim bir şey varsa da o da kalbimin incindiği ve incittiğim.

Melike Kasap

Paylaştıkça çoğalır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

DUNYALITE